Het Paradijsvogeltje
Annette Voorbij - Luiten     

Het gezang van het vogeltje deed mij de berg opgaan. Eenmaal boven aangekomen vertelde ik het vogeltje: “Jouw zanggeluid geeft mij zoveel vreugde dat het mij doet dansen”. Ik vroeg hem: “Wat is dat toch wat ik voel? Het geeft mij zoveel meer dan gewoon blij zijn!”

“Wel, mijn lieve kind”, zei het vogeltje, “het is het tinkelen in mijn hart dat mij doet zingen. Ik kan niet anders dan het omhoog laten komen en via mijn zelfgeschreven notenbalk het de ruimte te geven… ín de ruimte. Wat jij voelt, komt omdat door deze klank, de snaar van vreugde ín jouzelf geraakt wordt, zodat hij mee gaat trillen. Deze trilling is mogelijk omdat in jouw eigen diepte, de essentie van de vreugde in… ‘ al wat is’… geborgen ligt.

Deze vreugde komt niet van buiten, maar omdat het in ‘al wat is’ geborgen ligt, kun je op deze manier geraakt worden door alles om je heen, tot het kleinste toe. Zo kun je - als je echt luistert - geraakt worden door de mensen, de dieren, de bloemen, de planten, de bomen, en zelfs door de stenen, want ook zij zingen hun lied. Aan jou de keuze om je op deze manier te laten bespelen, want zo wordt het mogelijk om echt te gaan begrijpen waar het in het leven om gaat. Zodat je kunt toegroeien naar een volwaardig, liefdevol leven.

Gewoon blij zijn is anders dan vreugde: blijheid is een weg die naar vreugde leidt.
Zolang de ‘vrucht van vreugde’ nog niet tot volle rijpheid is gekomen in jezelf, zul je - naar buiten toe gericht - op zoek gaan naar iets waar je blij van wordt, want blijheid doet je dagelijkse sleur verlichten.
Als je zo blij bent dat je er helemaal van geniet, dan raakt het je hart. Iedere keer als dit gebeurt, wordt de ‘vrucht van vreugde’ rijper. Hoe rijper de vrucht, hoe minder je de behoefte hebt om naar iets op zoek te gaan waarvan je denkt blij te worden.”

Foto Paradijsvogel Doug Janson Wikipedia met vermelding: Paradijsvogel Doug Janson Wikipedia

Het vogeltje krabde hierna even met zijn snavel onder zijn vleugel en vertelde verder.
“Inmiddels heb je als mensenkind al een hele wereldreis gemaakt. Door deze reis is de ‘vrucht van vreugde’ al aardig gerijpt, een rijpheid door ervaringen ingebracht. Wat dit inhoudt, zal op een goede dag naar buiten komen. Want door het inzicht, verworven door de tijd heen, schrijf je een eigen lied en wordt de snaar van vreugde in jou op een heel speciale manier in trilling gebracht. Als dit gebeurt, gaat de vreugde over je zelfgeschreven notenbalk jouw ruimte door… de ruimte in en vormt zich tot een unieke en móóie klank. Zo schrijft iedereen zijn eigen notenbalk en voegt als klank ‘zijn’deel, aan het universum toe.

Zo ontvang je, zo geef je.

Neem een viool en zijn muzikant. De viool in een hoek gezet en daar gelaten, zal zwijgen en vuil worden van het stof dat op hem neer dwarrelt. Maar eenmaal opgepakt, gekoesterd en gestemd, zal door het samenspel van de muzikant en de viool, dat gegeven worden waar het voor bestemd is. Pas door het bespelen komen de noten naar buiten die in hem zijn. Eenmaal goed op elkaar afgestemd, zal door het spel de geschreven notenbalk de klank van vreugde kunnen schenken, die bij de luisteraar de snaar laat trillen op de frequentie waarvoor hij klaar is om te ontvangen ofwel in hoeverre de vrucht van vreugde in hem gerijpt is.

De grootste muzikant is de Zon. Hij geeft in ‘al wat is’ Zijn klank aan het universum.
Dit is Zijn Liefde.
Zijn Liefde is onzevoeding.
Vreugde wordt uit Liefde geboren en doet alles tot volle bloei komen.
Als je daarin mee durft te gaan, zul je op een goede dag voelen, ja zelfs van binnen weten, dat de klank van vreugde in jezelf woont. Zo leer je met alles in Eenheid te trillen.”        

Na deze boodschap maakte het vogeltje een sprongetje als groet en vloog weg, mij alleen achterlatend. Ik wandelde de berg af en miste het wijze vogeltje, maar onderaan de berg merkte ik ineens op dat ik vrolijk liep te fluiten en voelde het licht tinkelen in mijn hart. Dit deed mij beseffen dat het vogeltje nog steeds bij mij was…

Het Leeft in mij.